"Misschien is de eerste reactie om uit te leggen waarom het niet meer haalbaar is. Maar wij stelden ons eerst een andere vraag: hoe kunnen we het wél mogelijk maken?"
Het is een uitspraak van onze collega Ted, mantelzorgondersteuner bij Hups. Hij vertelt over een cliënt van 95 jaar die aangaf nog één keer op vakantie te willen. Een wens die door haar leeftijd, intensieve zorgvraag en visuele beperking onmogelijk leek. Toch werd die ene vraag het begin van een bijzonder weekend. Niet omdat de bestemming zo bijzonder was, maar omdat aandacht en oprechte betrokkenheid het verschil maakten.
Ted werkt sinds oktober 2024 als mantelzorgondersteuner bij Hups. Wat hem aanspreekt in dit werk, is dat hij mensen kan helpen zo zelfstandig mogelijk te blijven leven én echt iets voor hen kan betekenen. Juist het persoonlijke contact en de mogelijkheid om met aandacht het verschil te maken, geven hem veel voldoening.
Eén van de mensen die hij ondersteunt is mevrouw Krieg, 95 jaar. Na een periode van herstel in een revalidatiecentrum keerde zij terug naar haar eigen huis in Amsterdam. Een belangrijke stap, want thuis is voor haar de plek waar herinneringen liggen en waar ze zich het meest op haar gemak voelt.
Samen met een klein team van Hups ondersteunt Ted haar in het dagelijks leven. Dat betekent praktische hulp in huis, samen koken, een luisterend oor bieden en vooral zorgen voor rust, structuur en gezelschap.
Tijdens één van die momenten vertelde mevrouw dat ze nog graag eens op vakantie zou willen.
Toen we Ted vroegen waarom die wens hem zo raakte, vertelde hij:
"Misschien is de eerste reactie om uit te leggen waarom dat niet meer haalbaar is. Ze is immers bijna volledig blind, heeft intensieve zorg nodig en een onbekende omgeving kan haar uit balans brengen. Maar wij stelden ons eerst een andere vraag: hoe kunnen we het wél mogelijk maken?"
In plaats van te denken in onmogelijkheden, ging Ted met mevrouw in gesprek over wat vakantie voor haar betekende. Ze vertelde over de reizen die ze vroeger maakte en hoe bijzonder ze het Meer van Ohrid had gevonden. Teruggaan naar Noord-Macedonië was geen realistische optie, maar het gevoel van vakantie misschien wel.
Dat werd het uitgangspunt.
Na een zorgvuldige voorbereiding vonden Ted en zijn collega's een rolstoeltoegankelijke bungalow in Eerbeek. Daar kon mevrouw samen met haar vaste zorgverlener en twee Hups-medewerkers een paar dagen verblijven, in een omgeving die veilig en vertrouwd voelde.
Toen we Ted vroegen wat hem het meest is bijgebleven van die dagen, hoefde hij niet lang na te denken.
"Achteraf bleek dat de mooiste momenten helemaal niet in een uitgebreid programma zaten."
Ze maakten wandelingen door de bossen, waarbij de rolstoel de vrijheid gaf om af te wisselen tussen lopen en uitrusten. Ze kookten samen, genoten van een etentje waarbij haar favoriete gerecht – Wiener schnitzel – op de kaart stond en aten een ijsje op een terras in het dorp.
Maar vooral de manier waarop mevrouw de natuur beleefde, maakte indruk op Ted.
"Waar anderen vooral kijken, luisterde zij. Ze hoorde merels, roodborstjes, koolmezen, zanglijsters en houtduiven. Voor haar bracht elk vogelgeluid de omgeving tot leven."
Ook de avonden waren bijzonder. Ze luisterden samen naar muziek, haalden herinneringen op en vertelden elkaar verhalen.
"Meer was er eigenlijk niet nodig," zegt Ted.
Als we Ted vragen wat hij van deze dagen heeft meegenomen, antwoordt hij zonder aarzelen:
"Deze dagen lieten zien dat kwaliteit van leven vaak schuilt in ogenschijnlijk kleine dingen: een wandeling, een vertrouwd gesprek, samen eten, de geluiden van vogels in het bos en even loskomen van de dagelijkse routine."
Dat is misschien wel de mooiste les van dit verhaal. Niet alles wat waardevol is, hoeft groots of ingewikkeld te zijn. Soms zit het verschil juist in de tijd nemen, luisteren naar iemands wensen en samen zoeken naar wat wél mogelijk is.
Voor mevrouw betekende het vier dagen waarin ze weer even op vakantie was. Een herinnering die niemand haar meer afneemt.
En voor ons laat dit verhaal zien waar Hups iedere dag voor staat. We zijn ontzettend trots op collega's zoals Ted, die met aandacht, creativiteit en betrokkenheid nét dat stapje extra zetten. Want juist die kleine, menselijke gebaren kunnen voor iemand een wereld van verschil maken.